Album Review: Mechanics of Nature – The Beat Freaks & Ralph Alessi (2024)
Although the album titled Mechanics of Nature by The Beat Freaks is an attempt to build a concept around nature, its resonance is more universal and is not directly tied to the central theme. It is also the band’s most improvisation-forward record to date, leaving a distinctive mark by the world-class, outstanding trumpeter Ralph Alessi. Here, many artistic encounters—backed by undeniable erudition—become a reflection of an entirely different world, one heavily shaped by the distinct artistic language created for this project.
There is no denying that the group steps out more boldly along the path of their own musical sensibilities, where experimentation and the coexistence of separate sonic forms occupy an important place. Consequently, the sound is characterized by sophisticated elements and, at times, a contrasting coloration driven by a principle of order intersecting with simultaneous disharmony. As a result, expression serves as a powerful vessel for raw emotion one moment, only for melodic accents to take the lead the next, carefully softening the overall picture.
Yet, each time, it remains a distinct story told by each musician, who tries to convey something to us in a rather unconventional way. Because of this, we are presented with one of the band’s most intriguing projects, which intuitively coexists with the style that Ralph Alessi developed specifically for this occasion.
Most of the tracks are original compositions by the leader, Michał Starkiewicz, one belongs to Radek Wośko, while the remainder was born from the collision of ideas among all the musicians. This is precisely why the wildly developed improvisation is so crucial, at times completely upending any assumptions regarding structure (as heard in „Broken”). This introduces a sort of delicate clutter that may not always be easy to digest.
Looking at it from another perspective, however, this represents immense creative freedom, untethered by any conventional formulas, and is precisely what makes it so intriguing („A Walk Along”). Furthermore, you won’t find any attempts here to paint nature with sounds; instead, it is a game of free association, inviting the listener—provided they are willing to engage with the project—to delve deeper into emotionality. True, it is not an easy task, but once certain listening habits are discarded, one can touch upon the profound themes that this music carries („The Texture of Life”). This is made all the more rewarding by moments that are more melodic, shrouded in a uniquely beautiful aura („Elephant Song”).
Mechanics of Nature is a successful triumph over a challenging artistic endeavor. It can be intense and utterly expressive within its sonic space, yet also calm, gentler, and consequently, incredibly magnetic. This album is a clash of elements that gives birth to a highly distinctive statement—the kind we truly need in art. This is music not for the masses, but for a perceptive listener capable of finding personal emotions within open jazz improvisations. This is exactly what The Beat Freaks are delivering right now. And kudos to them for that.
Recenzja płyty “Mechanics of Nature” – The Beat Freaks & Ralph Alessi (2024)
Choć album zatytułowany „Mechanics of Nature” zespołu The Beat Freaks, to próba zbudowania koncepcji wokół natury, to jego wydźwięk jest bardziej uniwersalny i nie wiąże się w sposób bezpośredni z tematem przewodnim. To jednocześnie najbardziej otwarta na improwizację płyta bandu, gdzie swoją obecność zaznaczył wybitny trębacz światowej klasy – Ralph Alessi. Tutaj wiele sytuacji artystycznych podpartych niewątpliwą erudycją, staje się odbiciem innego świata, tak mocno nacechowanego językiem artystycznym, który udało się stworzyć przy tym projekcie.
Nie da się ukryć, że grupa odważniej kroczy szlakiem własnych zapatrywań muzycznych, gdzie ważne miejsce zajmuje eksperyment i współistnienie odrębnych form dźwiękowych. Dzięki temu brzmienie nacechowane jest wyszukanymi elementami, czasem kontrastowym kolorytem na zasadzie uporządkowania i jednoczesnej dysharmonii. Dlatego raz ekspresja staje się mocniejszym nośnikiem emocji, by za chwilę na prowadzenie wysunęły się melodyjne akcenty, starannie ułagadzające całość.
Za każdym razem jest to jednak odrębna opowieść każdego z muzyków, który w jakiś nie do końca konwencjonalny sposób stara się nam coś przekazać. Przez to dostaliśmy jeden z najciekawszych projektów zespołu, który w sposób intuicyjny współistnieje z rozwiniętym na potrzeby tego wydarzenia stylem Ralpha Alessiego.
Większość utworów, to autorskie kompozycje lidera Michała Starkiewicza, jedna należy do Radka Wośko, a pozostała część została stworzona w wyniku zderzenia pomysłów wszystkich muzyków. Dlatego tak ważna jest szaleńczo rozwinięta improwizacja, która momentami całkowicie przewraca jakiekolwiek założenia względem formy (“Broken“). Wprowadza to wręcz delikatny harmider, który nie zawsze staje się łatwy do przyswojenia.
Patrząc na to z drugiej strony, to ogromna wolność twórcza, nieograniczona żadnym schematyzmem, a przez to właśnie bardzo intrygująca (“A Walk Along“). Nie znajdziemy tu również żadnych prób malowania dźwiękami natury, to raczej gra na zasadzie swobodnych skojarzeń, a więc mocniejszego wejścia w uczuciowość – umiejącego się zaangażować w tej projekt – słuchacza. Owszem, nie jest to łatwe, ale po odrzuceniu pewnych przyzwyczajeń, można dotknąć głębokich treści, które ta twórczość ze sobą niesie (“The Texture of Life“). Tym bardziej, że napotkamy również momenty bardziej melodyjne, owiane czymś unikatowo pięknym (“Elephant Song“).
“Mechanics of Nature” to udana próba zmierzenia się z niełatwą sytuacją artystyczną. Bywa intensywnie, zupełnie ekspresyjnie w zastosowanej przestrzeni brzmieniowej, ale też spokojnie, bardziej łagodnie, a przez to niezwykle magnetycznie. Ten album to zderzenie żywiołów, rodzące charakterystyczną wypowiedź, której tak naprawdę w sztuce potrzebujemy. To muzyka nie dla mas, a dla odbiorcy wrażliwego, umiejącego odnajdywać w otwartych improwizacjach jazzowych osobiste emocje. Właśnie to aktualnie daje nam The Beat Freaks. I chwała im za to.
